21 12 2012 bar herb    Bar miasto partnerskie Kwidzyna od 1999roku 

Bar jest miastem liczącym ponad 17 tys. mieszkańców, leżącym w obwodzie winnickim, nad rzeką Rów, między wzgórzami Wyżyny Podolskiej. Charakterystyczne jest występowanie na tym obszarze malowniczego pofałdowania terenu, ponieważ wzgórza poprzecinane są licznymi korytami strumieni zasilających lewe dopływy Dniestru. Jest tu też około 30 stawów, które powstały w wyniku przegrodzenia groblami okolicznych strumieni i rzek. Okolica obfituje w lasy, ale najbardziej charakterystyczną formą roślinną Podola jest step, który był niegdyś świadkiem licznych przemarszów wojsk polskich, kozackich, ruskich, tatarskich i wielu jeszcze innych, jako że w dziejach tych ziem rzadko można odnaleźć dłuższy okres pokoju. Historyczne losy Podola niejednokrotnie splatały się z dziejami Polski, a ziemie dzisiejszej Ukrainy nazywano dawniej przeważnie Rusią.

21 12 2012 bar1

W XVI wieku właścicielem Baru była Bona Sforza, żona króla polskiego Zygmunta I Starego. Bona – nowa właścicielka miasta – rozpoczęła jego rozbudowę. Pierwszą decyzją była zmiana nazwy miejscowości z Rów na Bar, dla uczczenia nazwy jej rodzinnej miejscowości Bari we Włoszech. Z inicjatywy Bony na lewym brzegu rzeki Rów wybudowano twierdzę, którą ukończono w 1540 roku. W tymże roku miastu nadane zostało prawo magdeburskie zwalniające mieszkańców miasta od podatków na 16 lat.

21 12 2012 bar2

O Podolu zawsze mówiono „słoneczne państwo", stąd we współczesnym herbie z 1999 roku widnieje słońce. Pod słońcem umieszczony jest klucz, a na nim inicjały BS (Bona Sforza). Kolory mają symboliczne znaczenie: żółty – żniwa, niebieski – niebo oraz malinowy – sława i zwycięstwo. Pierwotnie jednak herb Baru, według wzoru z 1540 roku, zawierał jedynie inicjały królowej Bony na niebieskim polu.

Ponieważ Bar miał dla Rzeczpospolitej niebagatelne znaczenie strategiczne jako jeden z ważniejszych, umocnionych punktów militarnych, w burzliwym XVII wieku stał się świadkiem licznych działań wojennych i wielokrotnie był atakowany przez wojska powstańcze Bohdana Chmielnickiego, Tatarów oraz armię turecką, co doprowadziło do zrujnowania miasta i spustoszenia całej okolicy. Oburzeni sobiepaństwem polskiej szlachty Kozacy wielokrotnie zresztą podejmowali walkę o wolność, nie chcąc popaść w niewolę i przyjąć na siebie roli niewolników i chłopów pańszczyźnianych. Nic dziwnego, że ten okres stanowi smutną i tragiczną kartę dziejów polsko-ukraińskich, a determinacja obu stron sprawiła, że okrucieństwo panoszyło się tu jeszcze przez całe wieki.

21 12 2012 bar3

Burzliwe dzieje Podola, a co za tym idzie – także Baru – sprawiły, że wielokrotnie zmieniał on przynależność państwową. Początkowo w granicach Rzeczpospolitej, w latach 1672-1699 przechodzi chwilowo pod panowanie Turcji, od 1793 – pod zaborem rosyjskim, zaś od 1921 w ZSRR. Wreszcie w 1991 roku, po rozpadzie Związku Radzieckiego znalazł się w granicach niepodległej Ukrainy.